WERKWIJZE

In onze werkwijze vraagt dit van ons:

  • Luisteren naar de zorgvragen.
  • Welke vraag stelt hij/zij ons?
  • Is er een vraag achter de vraag?
  • Welke ruimte heeft de zorgvrager nodig?
  • Zorgvragers zijn niet altijd even duidelijk in hun communicatie, dit vraagt om een scherp signalerende begeleiding.
  • Onderling respect zorgt voor vertrouwen.
  • Competentie- en ontwikkelingsgericht werken.
  • Het bieden van Rust, Regelmaat, Ruimte en Reinheid.
  • Gebruik maken van de kennis en ervaringen van de ouders/wettelijk vertegenwoordigers, zij zijn de ervaringsdeskundigen.
  • “Echt mogen en kunnen zijn” zorgt voor een “puur contact” wat resulteert in een veilige verbinding.

 

Dit zorgt ervoor dat zorgvragers:
  • Zich op alle gebieden veilig, gelukkig en goed voelen.
  • Prettig wonen/werken en zelf over hun bezittingen kunnen beschikken.
  • Contact hebben met familie, vrienden en anderen.
  • Zelf keuzes maken.
  • Zichzelf ontwikkelen.
  • Deelnemen aan de maatschappij door hun werk, activiteiten en vrijetijdsbesteding.
  • Een zo normaal mogelijk leven leiden!

 

Bij Zorg-Los hebben wij een hernieuwde kans gekregen om al onze zorgen weer om te zetten naar hernieuwd vertrouwen. Vertrouwen in de toekomst waarin van alles mogelijk is en onmogelijkheden vertaald worden in kansen. Een kans in het aanspreken van persoonlijke talenten die in aanleg wel mogelijk zijn.

Wij zijn de ouders van Niels van der Tuin. Niels is ons enig kind en op 24 november 1988 in het ziekenhuis geboren. Niels had ademhalingsproblemen bij de geboorte, waardoor vermoedelijk zuurstoftekort is ontstaan. Ondanks deze wat moeilijke start leek Niels zich tot 17 maanden normaal te ontwikkelen. Tot op die avond waarop wij Niels met hoge koorts en in comateuze toestand in zijn bedje aantroffen. Vanaf dat moment is er iets gebeurd waardoor zijn leventje en ons leven onherkenbaar is veranderd. Iedere ouder heeft dromen bij de geboorte van zijn kind, wij hadden vanaf dat moment alleen nog maar zorgen en vragen.

Lees verder>>

 

Hoe gaat het verder met onze zoon? Het werd al gauw duidelijk dat er iets niet in orde was met onze zoon en na verloop van tijd werd dit alleen maar duidelijker. Niels vroeg voortdurend veel aandacht en kon zichzelf moeilijk vermaken. Zijn aandacht was vaak gericht op stereotype bezigheden en geluid, zoals lichtknopjes, ritsen, de ventilator waartegen hij zijn oor platdrukte, deuren die open en dicht werden gedaan. Zijn aandacht was altijd al vluchtig, maar in 2010 was Niels het spoor totaal bijster. In crisis werd Niels van een kleinschalige woonvoorziening naar een grote instelling overgeplaatst. Niels woonde nog maar kort bij de kleinschalige woonvoorziening, toen hij vernam dat zij zouden gaan verhuizen. Iedereen werd voorbereid. Van inrichting van de appartementen tot de verhuisdatum toe. Op het laatste moment werd de verhuizing afgeblazen en werd er intern verbouwd. Op de dagbesteding vonden er ook allerlei grote veranderingen plaats. Ook wijzelf gingen verhuizen naar een andere woning en woonplaats. Het was voor onze zoon gewoon te veel in te korte tijd om te kunnen verwerken. Al hetgeen hij in jaren aan zelfredzaamheid heeft opgebouwd is totaal verdwenen.

In crisis werd Niels van kleine woonvoorziening naar grote instelling over geplaatst. Maar de veranderingen hielden niet op. Ook in de woon en leefomgeving van de instelling waren er voortdurend veranderingen. De gehele woonomgeving werd vervangen door nieuwbouw. Wij waren destijds in contact met een specialistisch team en vonden het eigenlijk juist vanwege zijn overbelasting in zintuigelijke prikkelverwerkingsproblematiek geen goede plek. Desondanks werd door het specialistisch team en multidisciplinair team geadviseerd onderzoek en therapeutische behandeling met medicatie voort te zetten. Het ging alsmaar slechter en er kwamen steeds meer medicijnen bij.
In die 4 jaar tijd werd onze zoon magerder en magerder,, passief, traag, angstig, incontinent. Er is niets meer van de persoon overgebleven die wij kenden. Uiteindelijk hebben wij hem naar huis gehaald. Wij konden het niet langer aan zien en leefden elke dag tussen hoop en vrees. Heel langzaam willen wij nu de medicatie afbouwen. Tot aan het moment van crisis had Niels helemaal geen medicatie en uit de 4 jaar tijd is ook gebleken dat de medicatie hem niet veel goeds heeft gebracht, behalve dat hij dan nu totaal 24 uurs afhankelijk is. Ik ben boos, maar weet eigenlijk niet goed op wie. Wijzelf die dit zo lang hebben laten aan duren of de behandelaars die ons zo lang aan het lijntje hebben gehouden.

Samen met Inclusie hebben wij uiteindelijk de knoop doorgehakt en is onze zoon na vele jaren extern te hebben gewoond weer thuis. Heel langzaam zien wij verbetering mede dankzij goede dagbesteding bij Zorg-Los. Zorg-los biedt een vast aanbod aan activiteiten met daarnaast vaste begeleiding van naamgenoot Niels Bitter en zijn vrouw Jeanet Bitter. Heel langzaam met veel geduld, toewijding, doelgerichte systematiek heeft Niels B het vertrouwen van Niels weten te herwinnen. Heel langzaam zien wij Niels in kleine stapjes vooruitgaan. Niels geeft nu weer regelmatig antwoord op een vraag, kan zich meer ontspannen en is minder angstig. Zo af en toe zien wij weer een glinstering in zijn ogen of een glimlach op zijn gezicht. Die momenten zijn hoopvol en proberen wij zo veel mogelijk vast te houden.

Ontwaken

Als ik dan nog zou durven dromen,
dan droom ik dat ik jou bevrijdt
uit de ketenen van een wereld,
die jou al zo lang gevangen houdt.

Als uit een boze droom zul jij ontwaken,
eindelijk hoef jij je geen zorgen meer te maken,
spreken wij dezelfde taal,
dat is het verhaal,
de manier waarop
jouw angst voor de dag is verdwenen,
de zin in het leven aan jou wordt terug gegeven.

Begrijp jij nu het verhaal,
de manier waarop,
jij niet meer verdwaald,
de angst voor de dag is verdwenen,
Het is mijn liefste wens,
waarmee ik je uit die andere wereld haal.
 
NIels ontwaken-large